Zümrüt Irmağı’nın İki Dostu: Maki ve Togo

## Gümüş Parıltılı Irmak ve İncir Ağacı

Yağmurdan sonra orman her zaman bambaşka kokardı. Yaprakların üstünde minik su boncukları neşeyle parıldardı. Çiçekler eskisinden daha canlı ve taze görünürdü. Kuşlar ise sanki daha yüksek sesle şarkı söylerdi.

Ormanın içinden kıvrılan Zümrüt Irmağı bugün coşkuluydu. Suyun üstünde küçük dalgacıklar birbirleriyle oyun oynuyordu. Kıyıya vuran yapraklar yumuşakça pıt pıt sesleri çıkarıyordu. Her şey huzurlu bir masalın içindeymiş gibi duruyordu.

Irmağın bir kıyısında dev bir incir ağacı vardı. Dalları öyle genişti ki gölgesi serin bir çatıydı. Bu ağacın en tepesinde Maymun Maki yaşardı. Maki, her sabah erkenden ırmağı izlemeye gelirdi.

—

## Beklenmedik Bir Selam ve Yeni Tanışıklık

Maki, karşı kıyıda neler olduğunu çok merak ederdi. Karşı tarafta daha sık ağaçlar ve kayalar vardı. Ama ırmak genişti ve tek başına yüzemezdi. Bir sabah Maki dalda otururken su kıpırdadı.

Timsah Togo, suyun yüzeyine yavaşça çıkıverdi. Burnuna güneş vuruyor ve pulları ışıkta parlıyordu. Togo, aslında çok iri ve güçlü bir hayvandı. Ama kalbi, dışarıdan göründüğünden çok daha yumuşaktı.

“Günaydın!” dedi Togo, suyu hafifçe çalkalayarak. Maki önce biraz irkildi ama ağacından kaçmadı. Bu ses, beklediği o sert seslerden değildi. Aksine bir tüy kadar yumuşak ve güven vericiydi.

*Acaba benimle gerçekten konuşmak mı istiyor?* diye düşündü Maki. Sonra cesaretini toplayıp Togo’ya bir incir fırlattı. Togo inciri havada kaptı ve tadına bayıldı. O günden sonra iki yabancı dost oldular.

—

## Karşı Kıyıya Doğru Cesur Bir Adım

Maki her sabah daldan tırmanıp Togo’yu beklerdi. Togo suyun altında geçen o sessiz saatleri anlatırdı. Maki ise rüzgârın fısıltılarını ve kuşların neşesini anlatırdı. İkisi de birbirlerinin dünyasını büyük bir ilgiyle dinlerdi.

Bir gün Maki, karşı kıyıya geçmek istediğini söyledi. Togo, arkadaşını sırtında taşımayı hemen teklif etti. Maki’nin kalbi heyecanla pıt pıt atmaya başladı. Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdadı.

“Korkuyorum,” dedi Maki, Togo’nun pütürlü sırtına bakarken. Togo ona dönüp en nazik haliyle gülümsedi. “Herkes bazen korkar,” dedi Togo güven vererek. Cesaretin, korkuya rağmen yola devam etmek olduğunu ekledi.

Maki arkadaşına güvenip onun geniş sırtına çıktı. Togo suya girdiğinde serinlik Maki’nin ayaklarına değdi. Akıntı güçlendiğinde Maki, Togo’nun boynuna sıkıca sarıldı. Birlikte sayarak ve derin nefesler alarak ırmağı geçtiler.

—

## Kalpten Kalbe Kurulan Görünmez Köprü

Karşı kıyıya vardıklarında Maki sevinçle havaya zıpladı. Oradaki mor çiçekleri ve ilginç taşları inceledi. Ancak bir mağaraya girmek üzereyken Togo onu durdurdu. Togo, suyun ve toprağın sesini dinlemeyi iyi bilirdi.

Sessizliği dinleyince orada bir tehlike olduğunu hemen anladı. Maki’yi durdurarak onu görünmez bir tuzaktan kurtardı. Maki, arkadaşının uyarısını dinlemediği için biraz mahcup hissetti. Togo ise ona sadece sevgiyle gülümsedi.

Kendi kıyılarına döndüklerinde güneş turuncu bir top gibiydi. Maki, arkadaşına en tatlı incirlerinden birini hediye etti. Bu incir artık sadece bir meyve değildi. Bu, kalpten verilen büyük bir teşekkürün simgesiydi.

İkisi de o gün çok değerli bir şey öğrendi. Arkadaşlık, birinin yanında korkuların yavaşça azalması demekti. Bazı köprüler taştan değil, sadece sevgi dolu kalplerden kurulurdu. Yıldızlar gökyüzünde parlarken, nehir sevgiyle akmaya devam etti.

Ay dede gümüş ışığını suya düşürür, orman dostluğun şarkısını söyler.